بسم الله الرحمن الرحیم                                          

الحمد لله رب العالمین                                                    

او که قصری ساخته که چراغدان هایش ماه و ستارگان رخشان ،دیوار هایش کوه های سربه فلک کشیده که درون آن آتشی خشمگین آرمیده.
کسی که نور سحر گاهش ماه تاب و نور صبحگاهش منوره ای از انوار خورشید سوزان.
او که دریاو اقیانوس را مثل رودی در حیاط قصرش جاری ساخته  تا عصرها زیر سایه ی بیدی که قد علم کرده و با نوازش نسیم می رقصد،با بنده ی مخلصش بنشیند و یک فنجان چای عشق بنوشد.
آری ستایش و سپاس سزاوار چنین خالق هنر مندی است که با نقاشی زیبایش همه را مبهوت خود ساخته است.
                                                                                                                                                                                                                             (الهام گرفته از کیمیای سعادت استاد عرفان، محمد غزالی)